Etxeak eta hilobiak

6

Izenburua: Etxeak eta hilobiak
Idazlea: Bernardo Atxaga
Argitaletxea: Pamiela
Urtea: 2019

Errealitatearen labirintoan sartu eta barrutik hitz egitea da idazlearen lana Bernardo Atxagaren ustez: “sentimentuak harrapatu eta egiak azalerazi”. Etxeak eta hilobiak sekula idatzi duen nobelarik konplexuena dela dio. Irakurleak, berriz, jauzia nozitu gabe egingo du errealismotik surrealismora, bihotza uzkurtu eta irribarre. Atxagaren azken eleberria da hau izatez baina baita desioz ere. Beste leku (literario) batzuk bisitatu nahi ditu aurrerantzean; txikiagoak neurriz baina ez sendotasunez.

 

6
Iruzkina idatzi

avatar
6 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
6 Comment authors
Andoain 25.4Urnieta 49.2Donostia 47.22Eibar 101.1Bilbo 54.3 Recent comment authors

Gune honek Akismet erabiltzen du zaborra murrizteko. Ikusi nola prozesatzen diren zure erantzunen datuak.

  Subscribe  
Berriena Zaharrena Bozkatuena
Harpidetu
Andoain 25.4
Kidea
Andoain 25.4

Ados nago liburu honi buruzko beste zenbait iruzkinetan esaten denarekin. Berriz ere erakutsi digu Atxagak zein dohain duen kontalari moduan. Hizkuntz maila aberatsa eta poetikoa erabiliz, istorioak harilkatzen eta lotzen maisu paregabea. Lehen zatia da niri gehien gustatu zaidana, Ugarte herriko pertsonen, eta bereziki Elíasen, gora-beherak kontatzen dituena. Erdiko 2-3 zatiak ez ditut halako atseginez irakurri. Soldaduzkako bizipenak eta pertsonaia batzuen amets antzeko burutazioak ez dira nire interesekoak izan. Gogoetara naramaten eta emozioak pizten dizkidaten liburuak ditut gogoko, baina honetan, oro har, ez dut bigarren ezaugarri hori aurkitu. Laburbilduz, irakurtzeko gomendagarria den liburua, baina ni bete ez nauena.

Urnieta 49.2
Kidea
Urnieta 49.2

Benetan bikaina da Atxagaren idazkera, bere poetika hori, idazten duen testu orotan apaltasunez bezainbat bikaintasunez, tolesdurarik gabe, azaltzen duena. Etxeak eta hilobiak bikaintasun horren beste adibide bat da. Irakurtze hutsak gogoaren hodei arteko lasaialdi edo astiroaldi moduko batera eramaten zaitu. Behin eta berriro irakur litezke bere liburuak errepikagarri gertatu gabe, behin eta berriro nabarmentzen baitira bere estiloaren ñabardurak. Euskal literaturak inoiz bizi izan duen Urrezko Aroa bizi dugu azken 30 urte hauetan, besteak beste Atxagari esker, ahaztu gabe erraz aipa litekeen beste dozena pasatxo idazle. Beraz, bere azken obra hau ororen eskuetara iritsi beharrekoa da. Esanak esan, irakurri oso gustora… Gehiago irakurri

Donostia 47.22
Kidea
Donostia 47.22

Liburu honen irakurketa gozamena da. Egun bateko irakurketa bukatuta, hurrengo egunean zail da atzera ez ekitea. Atxagak esana du azken nobela izango duela eta ematen du ‘lan klasiko’ bat egin nahi izan duela, bere kontagintzaren ezaugarri nagusiak biltzen dituena. Ezaugarri pare bat: pertsonaien trinkotasuna eta atmosferen indarra, hori dena ondo korritzen duen idazkera baten bidez. Errejistro desberdinak dituen idazkera, azken batean kontakizunak garai oso desberdin batzuk islatzen baititu. Garai desberdinak, saltoak atzera eta aurrera, ondo enkajatutako puzlea da ‘Etxeak eta hilobiak’.

Eibar 101.1
Kidea
Eibar 101.1

Bernardo Atxagak bi motatako liburuak ditu: Obaban gertatzen diren istorio herrikoiagoak (‘Obabakoak’, ‘Soinujolearen semea’) eta kanpora bidaiatzen dutenak (‘Gizona bere bakardadean’, ‘Zazpi etxe Frantzian’, ‘Nevadako egunak’), eta honako liburu hau Obabako munduari dagokio. Niri pertsonalki kanpokoak gustatzen zaizkit, batez ere ‘Zazpi etxe Frantzian’ bikaina, eta irakurle askori gustatu ez zitzaiena. Ai, baina euskal literatura guztia ezin da Euskal Herriko zilborrera begira bizi eta gerra zibila, frankismoa edo ETAz haratago idatz daiteke literatura unibertsala. Harira joanda, ez da Atxagaren libururik onena eta istorioen maila eta erakargarritasuna irregularrak dira. Halere, batzutan jenio bat dela azalarazten du, eta nahiz eta xehetasunetan luzatu, geroago… Gehiago irakurri

Bilbo 54.3
Kidea
Bilbo 54.3

Liburu mardula eta bikaina Bernardo Atxagaren azkena. Sei atal ditu, bakoitza besteetatik inependentea teorikoki, baina praktikan lotuta daude denak, agertzen diren pertsonaiek lotuta, hain zuzen. Izan ere, lehen atalean agertzen direnak (Luis, Martin, Elias, Eliseo, Donato, Miguel, Marta) beste atal batzuetan ere agertzen dira, eta euren bizitzen gorabeherak osatu egiten dira era horretan. Zaila da atal bat aukeratzea, denak, bosgarrena izan ezik, bikainak direlako. Bosgarren hori “Daisy telebistan” izenburukoa lekuz kanpo dagoela iruditu zait. Ematen du Atxagak atsedena hartu behar izan duela seigarren eta azken atalari ekin baino lehen. Bikain dago idatzita liburua, nola ez, eta arrapaladan amaitu dut irakurketa,… Gehiago irakurri

Gasteiz 9.5
Kidea
Gasteiz 9.5

“Soinujolearen semea” (2003) idatzi zuenetik, hau da Atxagaren eleberririk onena, nire aburuz. “Zazpi etxe Frantzian” (2009) ez zitzaidan asko gustatu eta “Nevadako egunak” ez zen nobela bat, Renon igarotako urteko egunkari bat baizik. Testua sei atalez osatuta dago. Istorioak ezberdinak diren arren eta gertaera desberdinak jazo, pertsonaiak nagusienak -Elias, Martin eta Luis- errepikatzen dira. Begizta fin batek lotzen ditu kapitulu guztiak. Izan ere, oso liburu borobila izkiriatu du Asteasuko idazleak. Lehenengo atala Eliasekin hasten da. 14 urteko mutila da eta mutu bihurtu da Frantzian hilabete bat pasatu eta gero, Pauen hain zuzen ere, Beau frêne ikastetxean. Dirudienez, abusu sexualak pairatu… Gehiago irakurri